Charakterystyka jest dłuższą formą wypowiedzi pisemnej, w której dokonujemy opisu konkretnej postaci, lub zborowości. W zależności od kontekstu oraz od tematu zadania możemy wyróżnić kilka typów charakterystyki, z których najczęstsze to charakterystyka indywidualna, porównawcza, charakterystyka statyczna, w której opisujemy postać w oparciu o bardzo wąski przedział czasowy, o konkretny, przedstawiony w książce moment życia bohatera, charakterystyka dynamiczna, w której postać jest opisywana w oparciu o szerszy przedział czasu opisywany w książce. Niezależnie jednak od tego jaką pisze się charakterystykę należy trzymać się określonego schematu, który dotyczy większości wypracowań pisanych w szkołach, a zatem należy uwzględnić wstęp, rozwinięcie i zakończenie.

Wstęp charakterystyki powinien zawierać krótkie przedstawienie postaci, informacje o danych personalnych, o zamieszkaniu, pracy, wieku, jaka jest jego sytuacja rodzinna, wszystkie informacje, które pozwolą umieścić bohatera w konkretnym miejscu i czasie. Wstęp nie powinien być długi, ma średnio obejmować jedną trzecią całości wypracowania.

W rozwinięciu najczęściej zaczynamy od wyglądu zewnętrznego opisywanej postaci, to jak się ubiera, jak się porusza, czym się wyróżnia, charakterystyczne cechy wyglądu, kolejno przedstawiamy jego usposobienie, czy jest pogodny, czy sprawie wrażenie strapionego, jaki ma stosunek do ludzi wokół. Następny etap to szczegółowe określenie charakteru bohatera, poszczególne, wymieniane przez nas cechy warto poprzeć przykładami zachowań, na których podstawie określiliśmy daną cechę. Takie podejście do pracy pisemnej pokazuje, iż orientujemy się w tematyce książki, oraz analizujemy dokładnie omawianą postać.

Zakończenie charakterystyki to część pracy, w której możemy umieścić własne wnioski, jak i osądy. Tutaj naszym zadaniem jest określenie swojego stosunku do bohatera, powinniśmy określić czy nasz odbiór był pozytywny, czy też wręcz przeciwnie, postać, o której piszemy wzbudziła w nas niechęć i rozczarowanie. Ustosunkowujemy się także do zachowań i wyborów dokonywanych przez bohatera, często także określamy co my byśmy zrobili, będąc na jego miejscu.

Zabierając się do pisania wypracowania na samym początku należy dokładnie zastanowić się nad tematem, oraz nad tym co chcemy przekazać w swojej pracy, co przeanalizować i jakie wnioski umieścić w podsumowaniu. Zrozumienie tematu jest bardzo istotne, gdyż naprowadza nas na dobry tor wypowiedzi, jaką chcemy, czy też jesteśmy zobowiązani umieścić w wypracowaniu. Pisanie wypracowania nie na temat jest największym błędem i już na samym początku przekreśla naszą pracę.

Każda praca powinna być pisana według konkretnego schematu, na który składa się wstęp, rozwinięcie i zakończenie. We wstępie powinno się umieścić informacje o autorze książki, którą opisujemy, informacje odnośnie epoki, w której powstała i nawiązać do tematu wypracowania. W rozwinięciu powinniśmy umieścić najważniejsze wątki naszej wypowiedzi, starannie dopierając słowa określić to co najważniejsze w naszym przekazie. Tu także jest miejsce na to by nawiązać do innych dzieł literackich, do sztuki filmowej, do dzieł malarskich. Analogie zaznaczone w pracach pisemnych podnoszą jakość naszego wypracowania. Ważne jest by nie pisać wszystkiego, co się wie, lecz wybierać pasujące do tematu wiadomości. Kolejne wątki rozpoczynać należy od akapitów, zdania w poszczególnych akapitach powinny być rozbudowane, a cała wypowiedź spójna i płynna, co oznacza iż każde następne zdanie powinno wynikać z poprzedniego. W wypracowaniu powinniśmy używać słów, których znacznie dobrze znamy a także posługiwać się językiem, który trafnie odzwierciedla nasze myśli. Rozwinięcie bardzo ubogaca cytat, który jednak nie powinien być bardzo rozbudowany. Cytat musi pasować do kontekstu wypowiedzi i do całości wypracowania. Język powinien także pasować do tematyki, jaką poruszmy.

Zakończenie jest jednocześnie podsumowaniem całej naszej wypowiedzi, tutaj można dopuścić się powtórzenia, oraz należy wyciągnąć główny wniosek z całej pracy. W podsumowaniu nie powinno się rozpoczynać nowego wywodu. Należy pamiętać o tym iż zakończenie ma być krótkie i rzeczowe.

Szkoły Polskiego bardzo chcą wychować swoich uczniów na wybitnych ludzi, którzy w życie pójdą dziarskim krokiem, którzy dużo osiągną i którzy będą mogli mówić „Skończyłem tą i tą szkołę i to właśnie jej zawdzięczam wszystko, co do tej pory osiągnąłem”- co wychodzi z tych starań?

Przede wszystkim nic, aż tak pozytywnego, albowiem dzieci i młodzież, czyli uczniowie otrzymują wiedzę ze wszystkiego i to w bardzo nagromadzonej wersji- efektem tego jest, że każdy przedmiot jest najważniejszy i nie można odpuścić niczego, na rzecz tego, co nas bardziej interesuje, ponadto zapomina się o wykształceniu uczniów w tą najważniejszą wiedzę, w te podstawy, które potem kuleją i komplikują życie wszystkim dookoła. Mianowicie chodzi oczywiście po podstawową edukację z języka polskiego-, która jest bardzo ważną edukacją, ponieważ potem musimy funkcjonować, jako Polacy, a każdy Polak powinien znać język, jakim mówi, jeśli nie zna i nie umie go używać wszystko potem idzie mu trudniej-, bo jak wiadomo do końca życia będzie posługiwał się właśnie tym językiem.  Dlaczego więc nie odkształca się młodych rodaków?

Oczywiście, dokształca się, ale na podstawowym poziomie, uczy się ich podstaw, robi się dyktanda, przepytuje z regułek- te sposoby mają najpierw nauczyć, a potem utrwalić tą wiedzę, jednak coraz częściej przez ten etap się po prostu przeskakuje, żeby mieć z głowy i żeby szybko przejść do kolejnego etapu, w efekcie nauczyciele mają nadzieję, że dzieci się czegoś nauczyły i pojęły jak powinno się mówić po polsku i pisać-, ale czy rzeczywiście się nie tylko się tego „nauczyły”, ale również czy to wszystko zrozumiały na tyle żeby zapamiętać i rozwijać tę wiedzę aż do końca życia? Cóż… to już rzeczywiście pozostaje tylko nadzieją. Polski jest językiem bardzo pięknym, same określenia niektórych sytuacji czy ludzi są dosłownie niekiedy fantazyjne, ale naprawdę prawdziwe i rozmawiając w języku polskim, nie tym uproszczonym ani nie tym „elokwentnym”- tylko po prostu w naszym ojczystym języku możemy dostrzec ile piękna kryje język, który chcąc, nie chcąc znamy od dziecka i z którego możemy być po prostu dumni.

Jak jest z Polską? Cóż, chyba nie można powiedzieć, że podobnie. Polacy nie tylko nie potrafią mówić po Polsku (oczywiście, nie wszyscy), ale również nie chcą się go już uczyć, szczególnie młodzież Polska, w której to leżą nadzieję na przyszłość dla naszego kraju. Ale to nie tylko młodzież ma problemy z naszym ojczystym językiem, problemy mamy wszyscy-, bo przecież nie każdy zna wszystkie zasady ortografii, pisowni czy chociażby składni, kiedy stawia się przecinki, kiedy jest zdanie złożone, a kiedy proste, niektórzy nawet nie zdają sobie do końca sprawy z tego, co to jest „podmiot”, a co to „orzeczenie”- mimo, że mówią w tym języku od zawsze i nieświadomie ich używają. O czym to wszystko świadczy?

Przede wszystkim o tym, że warto się uczyć już za młodu, jak wiadomo, gdy jesteśmy młodzi wiedzę przyswajamy znacznie lepiej, niż gdy jesteśmy starzy. I chociaż prawdą jest, że na naukę nigdy nie jest za późno-to jednak warto już od lat najmłodszych szkolić w sobie umiejętności mówienia i pisania poprawnie w języku polskim- do tego stopnia, żebyśmy nigdy nie musieli się wstydzić za błędy w pisaniu prac magisterskich czy też ważnych dokumentów w pracy i żebyśmy tak jak Amerykanie czy Anglicy mogli być dumni z tego, że posiadamy umiejętność posługiwania się językiem, który jest uznawany za jeden z najtrudniejszych języków na świecie i to posługiwanie się nim bardzo dobrze. Więc pokonajmy wstyd, pokonajmy wszelką niechęć i zwalczmy lenistwo i po porostu, po ludzku się po uczmy- a przed tym przyznajmy się do tego, że nie do końca zdajemy sobie sprawę z reguł pisowni, reguł ortografii i reguł składni- przestańmy jak pawie udawać, że mamy wszelkie zasady naszego języka w małym palcu, gdy tak naprawdę ich wcale nie znamy, albo nie umiemy ich używać. To właśnie taka postawa, doprowadzi nas do sukcesu i do tego, że przestaniemy krzywdzić język Polski, który ma długoletnią tradycję takimi wyrazami jak „bul”, „spszedam” czy też może „bendziesz”- a to przecież tylko mały zalążek błędów, których w obecnych czasach powstaje o wiele, wiele, wiele więcej.

Przede wszystkim z rzadka, można zaobserwować naukę języka polskiego w innych krajach, jako chociażby język dodatkowy w szkołach- a nie, jako wyznaczony kurs dodatkowy, za który płaci się własnymi pieniędzmi. Cóż, zaczynając od naszych sąsiadów bliższych lub dalszych, rzeczywiście mało, kiedy można spotkać naukę języka polskiego, jako chociażby przedmiot w szkołach w krajach takich jak chociażby Anglia, czy też Szwecja- prędzej można znaleźć kursy, na które możemy się zapisać, chociaż to też rzadkość. Z pewnością zostaniemy zesłani na taki kurs pochodząc zza granicy i chcąc wyjechać na rok czy dwa nauki do Polski, wtedy rzeczywiście możemy być pewni, że przydzielą nam jakiś kurs, który ewentualnie przygotuje nas do pobytu w tym kraju, pod względem języka. Cóż, dlaczego tak może być?

Nie można ukrywać, że nasz język jest bardzo trudnym językiem, jeśli patrzy się na niego okiem obcokrajowca- tak jak dla nas trudny jest język arabski czy też japoński, ponieważ nie rozumiemy ani pisma, ani zasad ani nawet wymowy- tak język polski jest trudny dla Brytyjczyków, Amerykanów, Szwedów czy kogokolwiek innego. I to prawda, nawet dla nas samych- rodaków, którzy powinni znać swój język na wylot, polski język jest niezaprzeczalnie językiem trudny- właśnie, dlatego tak wiele popełniamy błędów nie tylko ortograficznych, ale i składniowych czy językowych jak mówimy czy też piszemy. Więc, żeby nauczyć się mówić lub pisać powinno się chodzić na specjalne kursy, bo nierzadko zdarza się sytuacja, iż obcokrajowiec, który już kilka lat mieszka u nas i uczy się naszego języka, mówi po polsku lepiej i dokładniej niż nie jeden Polakom- zresztą taka zależność nie zdarza się tylko w naszym kraju.

Nie bójmy się iść na kursy! Nie bójmy się uczyć na własną rękę, nie bójmy się rozprzestrzeniać naszego języka Polskiego wszędzie gdzie tylko pojedziemy za granicę- Jednym słowem uczmy się i promujmy nasz ojczysty język, bo przecież jest tego warty. Sami uczmy się pisać i mówić poprawnie i przy okazji uczmy tego obcokrajowców, warto zainteresować naszym językiem ludzi pochodzących z innych krajów, szczególnie, że nie trudno jest to zrobić. Bo chociaż Polski jest językiem bardzo trudnym do nauczenia się, nie można mu odjąć tego, że jest również bardzo fascynujący.

Występuje również wiele błędów używanych przez polityków niezależnie od popieranej opcji. Najpowszechniejszym jest sformułowanie „dlatego, bo”, gdyż poprawną formą jest „dlatego, że/iż”. Kolejnym błędem jest nagminnie używane „w cudzysłowiu” zamiast „w cudzysłowie”. Często występują również pleonazmy, czyli niepotrzebne powtarzanie treści, przykładem może być „cofać się wstecz” oraz „kontynuując dalej”. Politycy używają też wielu rusycyzmów „pod rząd”, „na dniach”, które mają lepiej brzmiące polskie odpowiedniki „z rzędu” oraz „wkrótce”.

Tadeusz Ross – satyryk i poseł Platformy Obywatelskiej, uważa, że politycy powinni przejść szkolenia posługiwania się poprawnie językiem polskim. Poseł stwierdza, że nie ma osoby, która nie popełniałaby błędów językowych, jednak zdecydowanie byłoby lepiej, gdyby nie były one aż tak rażące. Posłowie przyjęli ten pomysł sceptycznie, nie chcąc wskazywać kolegów, którzy powinni brać udział w szkoleniu. Jednak otwarcie chwalili posłów poprawnie używających języka polskiego.

Również węgierscy politycy popełniają wiele błędów językowych. Z badań neurolingwistycznych przeprowadzonych przez budapesztańską Akademię Medyczną wynika, że ponad połowa zdań wypowiedzianych przez polityków podczas kampanii wyborczej jest niepoprawna. Naukowcy twierdzą, że za błędy odpowiedzialny jest stres, który obniża poziom cząsteczek, która służą komunikacji między komórkami nerwowymi mózgu.

Głowa państwa – Bronisław Komorowski najbardziej rażący błąd ortograficzny popełnił podczas składania wpisu w księdze kondolencyjnej w ambasadzie Japonii w Warszawie. Prezydent napisał: “Jednoczymy się w imieniu całej Polski z narodem Japonii w bulu i w nadzieji na pokonanie skutków katastrofy”. W tym zdaniu prezydent zrobił dwa błędy ortograficzne pisząc „bulu” zamiast „bólu” oraz „nadzieji” w miejsce „nadziei”. Bronisław Komorowski po nagłośnieniu zaistniałej sytuacji przeprosił za błąd popełniony w niezręcznej sytuacji oraz wypomniał błędy prezesa PiS: “Jestem skłonny bez żadnego bólu, tym razem pisanego przez “ó kreskowane”, zaprosić pana Jarosława Kaczyńskiego na “obiat”, jak on pisze przez literę “t”. Bez żadnych kłopotów może się wtedy razem pouczymy ortografii”. Prezydent kąśliwie odniósł się do błędu Kaczyńskiego, który rzekomo miał zostać popełniony podczas wpisu do księgi w pewnej restauracji, jednak w rzeczywistości błędu nie było a wyraz był napisany poprawnie.

Problemy z ortografią ma również Donald Tusk. Premier wpisując się do księgi pamiątkowej podczas wizyty na Górnym Śląsku napisał: “Bytom – miasto, w którym zakochać się może nawet Gdańszczanin mieszkający w Warszawie”. Napisanie słowa „gdańszczanin” dużą literą nie jest tak rażące jak błędy ortograficzne prezydenta, jednak również uważany jest za błąd ortograficzny tej samej kategorii. Profesor Walery Pisarek – językoznawca oraz autor ogólnopolskich dyktand nie krytykuje Donalda Tuska za ten błąd, gdyż uważa, że każdemu zdarza się popełniać błędy. Ortografię premiera ocenia również bardzo dobrze, gdyż kilkakrotnie brał udział w dyktandach, osiągając dobre wyniki.

Również mniej znani politycy mają braki w znajomości ortografii. Działaczka Prawa i Sprawiedliwości, nazywana „aniołkiem Kaczyńskiego” – Sylwia Ługowska na pewnym portalu internetowym po dodaniu pliku z walcem Johanna Straussa napisała: “Uwielbiam takie pobudki, piękno muzyki umie wprawić w dobry nastruj na cały dzień”. Błąd od razu został zauważony przez dziennikarzy, którzy żartobliwie tłumaczyli, że posłanka w porannym roztargnieniu źle użyła klawiszy na klawiaturze komputera.

Analiza polega przede wszystkim na określeniu struktury wiersza, na opisie utworzonej przez poetę kompozycji. I tak też analizę należy rozpocząć od określenia rodzaju utworu. Czasem z pomocą przychodzi sam tytuł, tak jak na przykład „Tren X” Jana Kochanowskiego, już na samym początku mamy informację o tym iż wiersz będzie się składał z pewnej określonej kompozycji układając się na tren. Następnym etapem jest określenie podmiotu lirycznego, odszukanie środków poetyckich, motywu autora, sytuacji lirycznej. Prawidłowa analiza dokonana według powyższego schematu musi być oparta o znajomość środków poetyckich charakterystycznych dla danej epoki. Nie można podejść do analizy wiersza, jeśli nie wie się co to jest rym, metafora, czemu służy oksymoron, jakie znaczenie ma hiperbola…

Interpretacja wiersza natomiast jest próbą odpowiedzenia na pytanie czemu służy kompozycja utworu, jakie znaczenia mają poszczególne środki poetyckie, co autor w wierszu ma nam do powiedzenia, co chce przekazać, jak jego utwór odnosi się do czasów, w których tworzył. Interpretacja to wydobywanie sensu konstrukcji poetyckiej. Interpretując określony wiersz staramy się odnaleźć słowa kluczowe, nawiązania do innych dzieł literackich, to biblii, co mitologii, oraz do wydarzeń z życia autora. Każda analiza i interpretacja wiersza powinna składać się na pewien schemat zawierający wstęp, rozwinięcie i zakończenie. We wstępie powinniśmy umieścić informacje na temat życia autora, epoki, w której tworzył, filozofii danego okresu, nawiązanie do innych podobnych utworów literackich, poruszających ten sam temat. Na rozwinięcie powinny się składać analiza utworu poparta cytatami, kolejno strofa po strofie oraz zauważone analogie. Na samym końcu, w zakończeniu umieszczamy nasze własne przemyślenia i wnioski, które wyciągnęliśmy po przeczytaniu wiersza.

W języku polskim nie ma problemu z pewnymi zadomowionymi nazwami zawodów, takimi jak lekarka, nauczycielka czy sekretarka. Kłopot pojawia się, gdy trzeba nazwać kobietę strażaka, prezydenta czy chirurga. Formy strażaczka, prezydentka czy chirurginii brzmią, co najmniej dziwnie. Słowa te mają dziwnie brzmienie wynikające z tego, że nie zdążyliśmy się jeszcze z nimi oswoić lub w ogóle ich jeszcze nie słyszeliśmy. Niemniej jednak, im określenie zawodu wykonywanego przez kobietę jest częściej używane w języku polskim, tym ma szanse ono zagościć w polszczyźnie na zawsze. Dobrym przykładem w tym przypadku jest słowo posłanka. Powstanie słowa wynikło z dużego zapotrzebowania na określenie kobiety w pracującej w parlamencie. Wkład w upowszechnienie tej formy zawdzięcza się także mediom. Sytuacja taka daje nadzieję, że także inne zawody i profesje wykonywane przez kobiety znajdą swoje trwałe żeńskie odpowiedniki.

Feministki od dłuższego czasu liczą właśnie na powstanie takiego stanu rzeczy, gdzie każdy zawód będzie posiadał swój żeński odpowiednik. W wyniku tego często stosują określenia typu psycholożka, prezeska, ministra. Jednakże tego typu nazewnictwo ma także wielu przeciwników, którzy uważają, że określenia te są sztuczne i źle brzmiące. Szczególnie zwraca się uwagę na deprecjonujące nazwy zawodów, tj. dyrektorka, doktorka czy profesorka, powstałe w wyniku dodania do formy męskiej końcówki –ka. Na pewno żadna z pani piastująca takie stanowisko nie będzie z chęcią korzystała z tego typu określenia swojej profesji, gdyż słowo to posiada lekceważący wydźwięk.

Niemniej jednak nie podlega dyskusji fakt, że widoczne jest duże zapotrzebowanie na żeńskie określenie zawodów. Sytuacja ta staje się tym bardziej pilna, że panie zaczynają piastować coraz więcej męskich stanowisk. Być może za kilka lat słowa te samoistnie się upowszechnią, niemniej jednak na razie znajdujemy się na początkowym etapie tej drogi.

W kraju naszym, co roku przybywa cudzoziemców, a co się z tym wiąże także zwiększa się popularność naszego języka. Choćby w samej stolicy znajduje się już co najmniej kilkanaście szkół językowych uczących języka polskiego. Zawód lektora języka polskiego staje się coraz bardziej popularny, nie tylko wśród absolwentów filologii polskiej. W latach 80-tych profesja taka mogła być postrzegana co najmniej jako bardzo egzotyczna.

Osoby chcące się uczyć polskiego, ale także osoby uczące innych tego języka, muszą zmierzyć się z nie lada wyzwaniami. Przykładem mogą być choćby liczebniki. W języku angielskim liczebnik dwa – two istnieje tylko w jednej formie, która używana jest w różnych kontekstach. W przypadku języka polskiego musimy nie tylko uwzględnić rodzaj rzeczownika, z jakim stosujemy liczebnik – dwóch chłopców, dwie panie, dwa koty, ale także przypadek – widziałam dwie panie ale widziałam się z dwoma paniami. Taka gramatyka sprawia, że powstaje aż dziesięć form liczebników, a niektóre z nich dublują się. Trudno też wytłumaczyć obcokrajowcowi, że – widziałam dwóch chłopców oraz porozmawiajmy o tych dwóch paniach – to całkiem inne formy gramatyczne.

Znaczące problemy występują także ze składnią. Nielogiczne dla obcokrajowca może być choćby łączenie liczebników powyżej pięć z rzeczownikiem w dopełniaczu i orzeczeniu w rodzaju nijakim – jeden pociąg jechał ale pięć pociągów jechało.

Problemowe przykłady można mnożyć. Dlatego też zrozumiałym jest, że nauka polskiego może cudzoziemca przyprawić o siwiznę, a od lektora wymagać będzie sporej przebiegłości. W starciu z polszczyzną niejeden uczeń może poczuć się zdezorientowany, nawet pomimo dużego samozaparcia. Dlatego też często bywa, że lektor musi naprawdę starać się by zmotywować do nauki języka polskiego.