Najlepsza strona języka polskiego

Charakterystyka bohatera literackiego jest bardzo częstym tematem wypracowań, dość często także pojawia się jako temat zdania maturalnego, dlatego też warto zapoznać się z ogólnymi zasadami pisania tego typu wypracowania.

Charakterystyka jest dłuższą formą wypowiedzi pisemnej, w której dokonujemy opisu konkretnej postaci, lub zborowości. W zależności od kontekstu oraz od tematu zadania możemy wyróżnić kilka typów charakterystyki, z których najczęstsze to charakterystyka indywidualna, porównawcza, charakterystyka statyczna, w której opisujemy postać w oparciu o bardzo wąski przedział czasowy, o konkretny, przedstawiony w książce moment życia bohatera, charakterystyka dynamiczna, w której postać jest opisywana w oparciu o szerszy przedział czasu opisywany w książce. Niezależnie jednak od tego jaką pisze się charakterystykę należy trzymać się określonego schematu, który dotyczy większości wypracowań pisanych w szkołach, a zatem należy uwzględnić wstęp, rozwinięcie i zakończenie.

Wstęp charakterystyki powinien zawierać krótkie przedstawienie postaci, informacje o danych personalnych, o zamieszkaniu, pracy, wieku, jaka jest jego sytuacja rodzinna, wszystkie informacje, które pozwolą umieścić bohatera w konkretnym miejscu i czasie. Wstęp nie powinien być długi, ma średnio obejmować jedną trzecią całości wypracowania.

W rozwinięciu najczęściej zaczynamy od wyglądu zewnętrznego opisywanej postaci, to jak się ubiera, jak się porusza, czym się wyróżnia, charakterystyczne cechy wyglądu, kolejno przedstawiamy jego usposobienie, czy jest pogodny, czy sprawie wrażenie strapionego, jaki ma stosunek do ludzi wokół. Następny etap to szczegółowe określenie charakteru bohatera, poszczególne, wymieniane przez nas cechy warto poprzeć przykładami zachowań, na których podstawie określiliśmy daną cechę. Takie podejście do pracy pisemnej pokazuje, iż orientujemy się w tematyce książki, oraz analizujemy dokładnie omawianą postać.

Zakończenie charakterystyki to część pracy, w której możemy umieścić własne wnioski, jak i osądy. Tutaj naszym zadaniem jest określenie swojego stosunku do bohatera, powinniśmy określić czy nasz odbiór był pozytywny, czy też wręcz przeciwnie, postać, o której piszemy wzbudziła w nas niechęć i rozczarowanie. Ustosunkowujemy się także do zachowań i wyborów dokonywanych przez bohatera, często także określamy co my byśmy zrobili, będąc na jego miejscu.

Napisanie poprawnego wypracowania pod względem merytorycznym i stylistycznym okazuje się sprawiać wiele trudności uczniom szkół ponadgimnazjalnych. Wielu uczniów prace pisemne zadawane do domu nie pisze samodzielnie, lecz korzysta z materiałów umieszczonych w Internecie, co z kolei sprawia, iż prace klasowe pisane na zajęciach są kiepskiej jakości. Co zatem zrobić by nauczyć się pisać poprawnie wypracowania? Przede wszystkim należy zacząć pisać samemu, tylko wówczas będzie można poprawić swoje oceny z języka polskiego i być przygotowanym do pisemnej matury.

Zabierając się do pisania wypracowania na samym początku należy dokładnie zastanowić się nad tematem, oraz nad tym co chcemy przekazać w swojej pracy, co przeanalizować i jakie wnioski umieścić w podsumowaniu. Zrozumienie tematu jest bardzo istotne, gdyż naprowadza nas na dobry tor wypowiedzi, jaką chcemy, czy też jesteśmy zobowiązani umieścić w wypracowaniu. Pisanie wypracowania nie na temat jest największym błędem i już na samym początku przekreśla naszą pracę.

Każda praca powinna być pisana według konkretnego schematu, na który składa się wstęp, rozwinięcie i zakończenie. We wstępie powinno się umieścić informacje o autorze książki, którą opisujemy, informacje odnośnie epoki, w której powstała i nawiązać do tematu wypracowania. W rozwinięciu powinniśmy umieścić najważniejsze wątki naszej wypowiedzi, starannie dopierając słowa określić to co najważniejsze w naszym przekazie. Tu także jest miejsce na to by nawiązać do innych dzieł literackich, do sztuki filmowej, do dzieł malarskich. Analogie zaznaczone w pracach pisemnych podnoszą jakość naszego wypracowania. Ważne jest by nie pisać wszystkiego, co się wie, lecz wybierać pasujące do tematu wiadomości. Kolejne wątki rozpoczynać należy od akapitów, zdania w poszczególnych akapitach powinny być rozbudowane, a cała wypowiedź spójna i płynna, co oznacza iż każde następne zdanie powinno wynikać z poprzedniego. W wypracowaniu powinniśmy używać słów, których znacznie dobrze znamy a także posługiwać się językiem, który trafnie odzwierciedla nasze myśli. Rozwinięcie bardzo ubogaca cytat, który jednak nie powinien być bardzo rozbudowany. Cytat musi pasować do kontekstu wypowiedzi i do całości wypracowania. Język powinien także pasować do tematyki, jaką poruszmy.

Zakończenie jest jednocześnie podsumowaniem całej naszej wypowiedzi, tutaj można dopuścić się powtórzenia, oraz należy wyciągnąć główny wniosek z całej pracy. W podsumowaniu nie powinno się rozpoczynać nowego wywodu. Należy pamiętać o tym iż zakończenie ma być krótkie i rzeczowe.

Polskie szkoły nie mają tak naprawdę dobrego poziomu, edukacja szkolna na pewno nie jest spełnieniem marzeń każdego rodzica odnoście swojego dziecka- szczególnie, że zapomina się tam szczególnie o jednym- mianowicie o nauce Języka Polskiego- tego właściwego, nie tego, który stosowany jest w mowie potocznej, pełnego przekleństw i wulgaryzmów, którego używa się niestety, na co dzień.

Szkoły Polskiego bardzo chcą wychować swoich uczniów na wybitnych ludzi, którzy w życie pójdą dziarskim krokiem, którzy dużo osiągną i którzy będą mogli mówić „Skończyłem tą i tą szkołę i to właśnie jej zawdzięczam wszystko, co do tej pory osiągnąłem”- co wychodzi z tych starań?

Przede wszystkim nic, aż tak pozytywnego, albowiem dzieci i młodzież, czyli uczniowie otrzymują wiedzę ze wszystkiego i to w bardzo nagromadzonej wersji- efektem tego jest, że każdy przedmiot jest najważniejszy i nie można odpuścić niczego, na rzecz tego, co nas bardziej interesuje, ponadto zapomina się o wykształceniu uczniów w tą najważniejszą wiedzę, w te podstawy, które potem kuleją i komplikują życie wszystkim dookoła. Mianowicie chodzi oczywiście po podstawową edukację z języka polskiego-, która jest bardzo ważną edukacją, ponieważ potem musimy funkcjonować, jako Polacy, a każdy Polak powinien znać język, jakim mówi, jeśli nie zna i nie umie go używać wszystko potem idzie mu trudniej-, bo jak wiadomo do końca życia będzie posługiwał się właśnie tym językiem.  Dlaczego więc nie odkształca się młodych rodaków?

Oczywiście, dokształca się, ale na podstawowym poziomie, uczy się ich podstaw, robi się dyktanda, przepytuje z regułek- te sposoby mają najpierw nauczyć, a potem utrwalić tą wiedzę, jednak coraz częściej przez ten etap się po prostu przeskakuje, żeby mieć z głowy i żeby szybko przejść do kolejnego etapu, w efekcie nauczyciele mają nadzieję, że dzieci się czegoś nauczyły i pojęły jak powinno się mówić po polsku i pisać-, ale czy rzeczywiście się nie tylko się tego „nauczyły”, ale również czy to wszystko zrozumiały na tyle żeby zapamiętać i rozwijać tę wiedzę aż do końca życia? Cóż… to już rzeczywiście pozostaje tylko nadzieją. Polski jest językiem bardzo pięknym, same określenia niektórych sytuacji czy ludzi są dosłownie niekiedy fantazyjne, ale naprawdę prawdziwe i rozmawiając w języku polskim, nie tym uproszczonym ani nie tym „elokwentnym”- tylko po prostu w naszym ojczystym języku możemy dostrzec ile piękna kryje język, który chcąc, nie chcąc znamy od dziecka i z którego możemy być po prostu dumni.

Amerykanie, czy też Anglicy bardzo szczycą się, nie tylko znajomością swojego języka, ale samym tym, że to właśnie ich językiem najprawdopodobniej będzie mówił już nie długo bez wyjątku cały świat. I mimo, że stosują różnego rodzaju skróty czy też slang, który nie do końca jest zrozumiały dla wszystkich- szczególnie dla tych, którzy dopiero uczą się tego języka- to i tak są dumni ze swojego języka i chociaż może nie każdy z nich operuje nim perfekcyjnie znają zasady i znają słownictwo.

Jak jest z Polską? Cóż, chyba nie można powiedzieć, że podobnie. Polacy nie tylko nie potrafią mówić po Polsku (oczywiście, nie wszyscy), ale również nie chcą się go już uczyć, szczególnie młodzież Polska, w której to leżą nadzieję na przyszłość dla naszego kraju. Ale to nie tylko młodzież ma problemy z naszym ojczystym językiem, problemy mamy wszyscy-, bo przecież nie każdy zna wszystkie zasady ortografii, pisowni czy chociażby składni, kiedy stawia się przecinki, kiedy jest zdanie złożone, a kiedy proste, niektórzy nawet nie zdają sobie do końca sprawy z tego, co to jest „podmiot”, a co to „orzeczenie”- mimo, że mówią w tym języku od zawsze i nieświadomie ich używają. O czym to wszystko świadczy?

Przede wszystkim o tym, że warto się uczyć już za młodu, jak wiadomo, gdy jesteśmy młodzi wiedzę przyswajamy znacznie lepiej, niż gdy jesteśmy starzy. I chociaż prawdą jest, że na naukę nigdy nie jest za późno-to jednak warto już od lat najmłodszych szkolić w sobie umiejętności mówienia i pisania poprawnie w języku polskim- do tego stopnia, żebyśmy nigdy nie musieli się wstydzić za błędy w pisaniu prac magisterskich czy też ważnych dokumentów w pracy i żebyśmy tak jak Amerykanie czy Anglicy mogli być dumni z tego, że posiadamy umiejętność posługiwania się językiem, który jest uznawany za jeden z najtrudniejszych języków na świecie i to posługiwanie się nim bardzo dobrze. Więc pokonajmy wstyd, pokonajmy wszelką niechęć i zwalczmy lenistwo i po porostu, po ludzku się po uczmy- a przed tym przyznajmy się do tego, że nie do końca zdajemy sobie sprawę z reguł pisowni, reguł ortografii i reguł składni- przestańmy jak pawie udawać, że mamy wszelkie zasady naszego języka w małym palcu, gdy tak naprawdę ich wcale nie znamy, albo nie umiemy ich używać. To właśnie taka postawa, doprowadzi nas do sukcesu i do tego, że przestaniemy krzywdzić język Polski, który ma długoletnią tradycję takimi wyrazami jak „bul”, „spszedam” czy też może „bendziesz”- a to przecież tylko mały zalążek błędów, których w obecnych czasach powstaje o wiele, wiele, wiele więcej.

„Niepopularny język Polski”- nikt tak oczywiście nie mówi, ale możemy się domyślać, że tak zaczną mówić- albowiem prawdą jest, że język Polski można uznać za język bardzo niepopularny. Skąd to stwierdzenie?

Przede wszystkim z rzadka, można zaobserwować naukę języka polskiego w innych krajach, jako chociażby język dodatkowy w szkołach- a nie, jako wyznaczony kurs dodatkowy, za który płaci się własnymi pieniędzmi. Cóż, zaczynając od naszych sąsiadów bliższych lub dalszych, rzeczywiście mało, kiedy można spotkać naukę języka polskiego, jako chociażby przedmiot w szkołach w krajach takich jak chociażby Anglia, czy też Szwecja- prędzej można znaleźć kursy, na które możemy się zapisać, chociaż to też rzadkość. Z pewnością zostaniemy zesłani na taki kurs pochodząc zza granicy i chcąc wyjechać na rok czy dwa nauki do Polski, wtedy rzeczywiście możemy być pewni, że przydzielą nam jakiś kurs, który ewentualnie przygotuje nas do pobytu w tym kraju, pod względem języka. Cóż, dlaczego tak może być?

Nie można ukrywać, że nasz język jest bardzo trudnym językiem, jeśli patrzy się na niego okiem obcokrajowca- tak jak dla nas trudny jest język arabski czy też japoński, ponieważ nie rozumiemy ani pisma, ani zasad ani nawet wymowy- tak język polski jest trudny dla Brytyjczyków, Amerykanów, Szwedów czy kogokolwiek innego. I to prawda, nawet dla nas samych- rodaków, którzy powinni znać swój język na wylot, polski język jest niezaprzeczalnie językiem trudny- właśnie, dlatego tak wiele popełniamy błędów nie tylko ortograficznych, ale i składniowych czy językowych jak mówimy czy też piszemy. Więc, żeby nauczyć się mówić lub pisać powinno się chodzić na specjalne kursy, bo nierzadko zdarza się sytuacja, iż obcokrajowiec, który już kilka lat mieszka u nas i uczy się naszego języka, mówi po polsku lepiej i dokładniej niż nie jeden Polakom- zresztą taka zależność nie zdarza się tylko w naszym kraju.

Nie bójmy się iść na kursy! Nie bójmy się uczyć na własną rękę, nie bójmy się rozprzestrzeniać naszego języka Polskiego wszędzie gdzie tylko pojedziemy za granicę- Jednym słowem uczmy się i promujmy nasz ojczysty język, bo przecież jest tego warty. Sami uczmy się pisać i mówić poprawnie i przy okazji uczmy tego obcokrajowców, warto zainteresować naszym językiem ludzi pochodzących z innych krajów, szczególnie, że nie trudno jest to zrobić. Bo chociaż Polski jest językiem bardzo trudnym do nauczenia się, nie można mu odjąć tego, że jest również bardzo fascynujący.